ตอนเด็กๆเรามักไม่เข้าใจปรัชญาอันลึกซึ้งอันก่อกำเนิดมาจากปราชญ์ผู้ยิ่ง ใหญ่ และเมื่อเข้าสู่วัยที่พอเข้าใจเราก็คิดว่าหากใช้ชีวิตภายใต้ปรัชญานี้ คงจะมีชีวิตที่ดีดั่งหวัง ซึ่ง ปรัชญาการใช้ชีวิตมีนับร้อยนับพัน ง่ายที่จะสรรหาซักคำมาเป็นคติประจำตัว มันช่างเป็นอะไรที่สวยงาม ชีวิตติดอยู่กับปรัชญาการใช้ชีวิตมากมาย และหวังว่าซักวันเราจะเป็นใหญ่ได้ด้วยปรัชญาพวกนี้
หากแต่วันนี้ ปรัชญามันช่างไม่มีประโยชน์เสียเลยกับการใช้ชีวิตจริงๆ มันยากเย็นเกินกว่าจะทำได้ ใครกันหนอเป็นคนคิดคำเท่ๆคติสอนใจพวกนั้นขึ้นมา แต่มันคงใช้ไม่ได้หรอกกับสังคมที่โสมมและตกต่ำลงเรื่อยๆ ผลประโยชน์สำคัญเสียยิ่งกว่าศักดิ์ศรี มีชีวิตก็เพื่ออยู่ภายใต้หน้ากาก ปรัชญาที่เรียนรู้มามันกลับใช้ไม่ได้เมื่อเผชิญกับโลกความจริง ทุกๆสิ่งเป็นเพียงแค่เปลือก ปรัชญาสวยหรูถูกใช้เป็นเครื่องมือในการแสวงหาความสุขจอมปลอมสำหรับคนบางคน
เราไม่สามารถโทษใครได้ มันไม่ใช่ความผิดของใครหรือผู้ใด หากแต่มันคือความแตกต่างกันของความจริง และโลกภายใต้อุดมคติ มีเพียงสิ่งเดียวที่เป็นปรัชญาที่ใช้ได้จริง นั่นก็คือ “เงิน” ต่อจากนี้และตลอดไป แต่ “เงิน” เท่านั้นที่เป็นอมตะ คนเราไม่ได้เป็นอมตะพอที่จะใช้เงินได้ตลอดไปดอก. ๐ (-ที่เหลือคิดเองมั่ง-)
 
...........................

I'm Praying For you(26/12/2553)









พอได้ฟังเพลง safety in solitude by plaid แล้ว
พลังในการทำงานมันสูงขึ้นมาจริงๆไม่รุ็ด้วยเหตุอันใดครับ
ลองเซิร์ทในยูทูปแล้วฟังดูนะครับผม

...

                 ส่วนตัวผมมีอ.ประทีปคชบัวเป็นแรงบันดาลใจในงานวาดครับ
แต่งานปั้นกลับมีนายดีช่างหม้อเป็นศิลปินต้นแบบ ซึ่งทั้ง2แนวนี่ตีกันน่าดูเลย
หลังๆมานี่ผมพยายามวาดเยอะๆ ดูงานเยอะ แล้วก็ หาตัวเองให้เจอว่า
ตัวเองนั้น เป้นใคร เหมาะกับงานใหนงานใหนคือตัวผม

แต่แล้วก็คิดว่า ไม่จำเป็นต้องหาแล้วเพราะ แค่มีความสุขที่ได้ทำ สำหรับผมมันก็พอแล้ว

ผมพยายามที่จะให้การวาดในทุกครั้งหรือการทำงานของผม มันพัฒนาขึ้นเรื่อยๆ
ขึ้นไปเรื่อยๆ จนกว่า ผมจะทำงานไม่ได้นั่นหละครับ
 

edit @ 27 Dec 2010 17:02:21 by ku_ro_oh

edit @ 27 Dec 2010 17:07:04 by ku_ro_oh

edit @ 27 Dec 2010 17:45:37 by ku_ro_oh

Comment

Comment:

Tweet